‘Mijn Manta blijft een bruikbare vijfzitter’

De passie voor Opel is de pas 20-jarige Pim van Herpen uit Heeswijk-Dinther met de paplepel ingegoten. Wat begon met het ‘stiekem’ herstellen van de ingeslapen ’78-er Kadett van zijn vader, groeide uit tot een liefde voor circuitracen én een baan als allround autotechnicus. In zijn eigen woorden vertelt Pim over zijn liefhebberij en zijn ‘puristen-nachtmerrie’: een Opel Manta A uit 1972.

Volgens de jonge, enthousiaste mon­teur is de liefde voor het merk Opel er thuis altijd al geweest. “Mijn vader Winand kocht destijds als eerste auto een Opel Kadett C Coupe 16S rallye uit 1978. Dat ding was zijn absolute trots. Ik groeide er deels in op; we reden er zelfs mee naar uitwedstrijden toen we met voetballen kampioen werden. Maar op een gegeven moment stond de Kadett ruim 10 jaar ongebruikt stil in de schuur. Mijn vader wilde hem dolgraag opknappen, maar door tijdgebrek kwam het er nooit van. Voor zijn 50ste verjaardag besloot ik hem in het geheim te verrassen.”

Oude techniek

Het vereiste de nodige vindingrijkheid om de verrassing thuis verborgen te houden. “Ik was destijds pas 17 jaar, zat op school en had nog geen rijbewijs. Omdat mijn vader in het transport werkt en vaak laat thuis is, kon ik ongemerkt in de schuur sleutelen aan de Kadett. Om 15.00 uur was ik uit school, dan haalde ik snel onderdelen en werkte ik door tot hij bijna thuiskwam. Met een nieuwe accu en starthulp liep de motor al gauw. Die oude techniek is gelukkig supersimpel. Mijn baas Han Minnaar hielp me om de auto op een trailer naar de garage te brengen voor een grote beurt met nieuwe olie en bougies. Op zijn verjaardag lokte ik mijn vader met een smoes naar de schuur. Toen de deur open­ging en ik de glimmende Kadett naar buiten reed, was hij echt heel blij. Zijn eerste liefde was weer tot leven gewekt.”

Vierpuntsgordels

Niet veel later diende zich Pims eigen droom­project aan. “Eind 2024 stuurden een vriend en mijn vader me dezelfde advertentie door: Te koop: Opel Manta A uit 1972 met een C20xe-motor. Ik was meteen verkocht door de kuipstoelen, vierpuntsgordels en 16 inch lichtmetalen wielen. We hebben hem dat weekend met een auto-ambulance uit Lim­burg opgehaald. De verkoper grapte nog dat ik er zo mee naar Spanje kon rijden óf dat hij op de eerste straathoek uit elkaar zou vallen. Gelukkig bleek de carrosserie van deze origi­neel Nederlandse auto bikkelhard, wat toch vrij zeldzaam is voor die leeftijd.”

Onder de motorkap schuilt een gewaagde aanpassing die veel stof doet opwaaien. “Ik noem hem de ‘puristen-nachtmerrie’”, lacht Pim. “Er ligt een 2.0 liter zestienklepper uit een Opel Calibra in. Die motor kwam pas twintig jaar na de Manta op de markt. Puristen vinden dat vreselijk, maar voor mij is het de ultieme combinatie van veel vermogen en een laag gewicht. De wagen weegt slechts zo’n 950 kilo. Met 150 pk trek je moderne Golfjes er op het circuit makkelijk uit. Het leuke is, niemand verwacht die snelheid van zo’n oud beestje.”

Circuitracen

Het herstelproject leidde ook tot mooie avon­turen óver de grens. “Tijdens mijn opleiding mocht ik twee weken stagelopen in Wup­pertal bij Porsche-restaurateur Early911s. De Manta ging natuurlijk mee en trok in Duitsland veel bekijks. Mijn huisbaas was zo enthousiast dat hij op zolder zocht naar missende bodemdoppen en me onderdelen gratis meegaf. Na die stage reden we door naar het circuit van Assen voor een circuitdag. Daar werd het zaadje voor het circuitracen geplant.”

Een crash op weg naar de Nürbur­gring zorgde echter voor een flinke tegenslag. “Door een glad wegdek gleed ik tegen een boom. De materiële schade was fors, maar ik had zelf gelukkig niets. Het herstel is nu een echt langetermijnproject. De vriend van mijn zus herstelde de deur, en ik heb polyester spatborden en een TE2800-look motorkap uit Duitsland gehaald. De ophanging is bijna klaar met nieuwe kogels, verlagingsveren en stugge rubbers voor een betere wegligging. Hoewel de motor na revisie weer perfect loopt, wil ik hem later opboren naar 180 tot 190 pk. Dat is toekomstmuziek, voor als de portemonnee weer is bijgevuld. Het belang­rijkste is dat het een bruikbare vijfzitter blijft zonder rolkooi, zodat ik er met mijn vrien­den lekker in kan rondrijden.”

Binnen Kantooruren
Hoewel Pim van Herpen droomde van de transportwereld in de voetsporen van zijn vader, veranderde een zater­dagbaantje bij Autobedrijf Minnaar in Heeswijk-Dinther alles. Hij begon er op zijn 14de (!) als zaterdaghulp met stoep­vegen. Toen hij op een regenachtige middag een bumper mocht demonte­ren, sloeg de vonk over. Via een BBL-traject behaalde hij zijn MBO-diploma Allround Autotechnicus (niveau 3) en inmiddels werkt hij er al 6 jaar als eerste monteur.