‘Fietsen is mijn ultieme ontsnapping’

Paul Traas (56) doet dit jaar voor de 4de keer mee aan de Alpe d’HuZes, waarbij zoveel mogelijk geld wordt ingezameld voor onderzoek naar kanker en naar verbetering van de kwaliteit van leven van mensen met kanker. “De combinatie van een sportieve prestatie, werken aan mijn eigen gezondheid en mij inzetten voor het goede doel, spreekt me enorm aan.”

Tot een aantal jaren geleden vond Paul Traas fietsen eigenlijk helemaal niets. Hij vertelt: “Ik deed weliswaar aan judo en hardlopen, maar wielrennen trok me helemaal niet. Mijn vader was daarentegen een enorme sportman. Hij voetbalde semi-prof, speelde met bekende namen en fietste de grote wielerklassiekers. Bovendien koesterde hij zijn racefiets. Na een rit met mooi weer ging zijn fiets direct naar zolder, veilig achter een gordijntje en wij mochten er absoluut niet aankomen. Pas rond mijn 50ste kocht ik zelf een racefiets.”

Beide ouders verloren

“Tja, en dan gebeurt er iets geks: de sport grijpt je opeens. Ik fietste mijn eerste 50 kilometers en ik voelde me ontzettend trots. Het voelde als een enorme mijlpaal. Toen ik die maandag op kantoor kwam, trof ik een collega die strompelend de trap op liep. Ik schepte vol trots op over mijn prestatie. Hij bleek dat weekend een rondje IJsselmeer van 300 kilometer te hebben afgevinkt. Diezelfde collega zette me uiteindelijk op het spoor van de Alpe d’HuZes. Zijn vrouw werkte als topvrijwilliger bij het evenement en al snel besloten we met een groepje collega’s de uitdaging aan te gaan. Iedereen heeft helaas wel een link met kanker.

---

Het motto van de deelnemers en dus van Paul? Opgeven is geen optie.

---

Ik verloor mijn beide ouders op relatief jonge leeftijd aan botkanker. Mijn vader stopte op zijn 62ste met werken en werd een jaar later ziek. Zeven jaar na mijn vader overleed mijn moeder. Zulk verlies draag je voor altijd met je mee. De combinatie van een sportieve prestatie, werken aan mijn eigen gezondheid en mij tegelijkertijd inzetten voor dit goede doel, sprak me enorm aan. Voor de eerste editie trainde ik niet optimaal en merkte ik dat ik fysiek nog niet stond waar ik wilde staan.”

Uitputting

“Tijdens mijn eerste deelname in 2019 reed ik voor mijn moeder en bedwong ik de berg drie keer. De tweede keer fietste ik voor mijn vader en haalde ik de top vier keer. De derde keer, in 2022, droeg ik de tocht op aan mijn drie kinderen en fietste ik drie keer omhoog. Tijdens die ritten gaat echt alles door je heen. Je bent anderhalf uur bezig met een klim, je geeft fysiek alles wat je hebt en je krijgt volop de tijd om na te denken. Al die geschreven teksten op de weg, de aanmoedigingen van wildvreemden die je naam op je stuurbordje lezen en scanderen; dat doet écht iets met je. Je voelt grappig genoeg een enorme band met alle mensen op die berg. Elk stukje van de klim heeft een eigen karakter. In bocht vijf staat bijvoorbeeld altijd een man van de Rabobank met een Brabantse tongval. Hij staat midden op de weg en schreeuwt je letterlijk die berg op. Een bocht verderop zingen en dansen studenten van een hogeschool je tegemoet. Hoe bijzonder is dat! Mijn laatste deelname deed ik helemaal alleen, zonder het vertrouwde team van collega’s. Ik prentte in mijn hoofd dat ik de berg per se weer drie keer wilde bedwingen. In de laatste bocht, met nog zo’n vijfhonderd steile meters te gaan, was de kracht simpelweg op. Ik ben een enorme doorzetter, maar mijn lichaam weigerde simpelweg dienst. Ik wilde mijn laatste krachten verzamelen, maar ik viel van uitputting letterlijk van mijn fiets. Een gezin uit het publiek ving me op en hielp me direct weer op de been.”

Boterham of ontbijtkoek

“Mensen vragen vaak naar mijn trainingsschema. Nou, dat heb ik dus niet. En ik train nooit met een coach. Mijn dochter doet halve triatlons en leeft supergedisciplineerd, maar dat past simpelweg niet bij mij. Ik stap op zondag op mijn fiets, rijd het dorp uit richting de Veluwe, Arnhem, Apeldoorn of de Hanzesteden en zie vervolgens wel waar ik uitkom. Een tocht van 150 kilometer maak ik graag. Ik fiets het allerliefst alleen en zonder muziek. In mijn werk leef ik vaak volgens een volle agenda. Fietsen is dan ook mijn ultieme ontsnapping. Onderweg neem ik een boterham of ontbijtkoek mee, zoek ik een rustig bankje op en ga ik gewoon even zitten. Dat moment van rust en genieten van de omgeving, vind ik heerlijk. Doordeweeks stap ik ‘s avonds vaak op mijn indoorfiets in de garage. Dan trap ik virtuele bergen weg, ergens tussen de grasmaaier en het tuingereedschap. In de winter pak ik graag mijn gravelbike om door de bossen te crossen.”

Vierde Alpe d’HuZes

“Mijn passie voor de fiets wil ik ook graag maatschappelijk inzetten. Ik vind het belangrijk om niet alleen geld te doneren, maar ook tijd en aandacht te geven. Daarom kijk ik hoe ik iets met fietsen kan combineren met vrijwilligerswerk. De ‘soepfiets’ van het Leger des Heils spreekt mij bijvoorbeeld erg aan: op de fiets eten brengen naar mensen die het minder goed hebben. Juist dat persoonlijke contact en iets kunnen betekenen voor een ander, geeft mij veel voldoening.” Enkele dagen voor het verschijnen van deze uitgave staat zijn vierde Alpe d’HuZes gepland. “Ik ga bewust weer helemaal alleen. Het afgelopen jaar kende best wat uitdagingen, zowel zakelijk als privé, en ik voel een enorme behoefte om daar op die flanken mijn zinnen te verzetten. Ik zoek de eenzaamheid van de klim bewust op; puur met de focus op de pedalen, pijn in de benen en herinneringen in het hoofd.”

Binnen kantooruren
Paul Traas werkt inmiddels 32 jaar bij KwikFit, waar hij in 1995 begon als assistent en tegenwoordig als CEO leiding geeft aan de organisatie. In een sterk veranderende markt blijft KwikFit doen waar het goed in is: klanten snel en eerlijk weer op weg helpen. Naast banden, onderhoud en APK ontwikkelt het bedrijf zich verder met elektrische voertuigen, autoglas en fietsfilialen.

Het bericht ‘Fietsen is mijn ultieme ontsnapping’ verscheen eerst op Aftersales Magazine.